Театри давлатии ҷавонон ба номи Маҳмудҷон Воҳидов яке аз муассисаҳои муҳимми фарҳангии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба шумор рафта, дар рушди санъати театрӣ, ташаккули завқи бадеии ҷавонон ва тарбияи насли нави ҳунармандон нақши арзанда дорад. Ин театр соли 1971 таъсис ёфта, аз рӯзҳои аввал фаъолияти худро бо ҳадафҳои баланди маърифатӣ, тарбиявӣ ва эҷодӣ оғоз намудааст.  Саҳнаи театр ҳамчун макони андеша, гуфтугу ва бархурди ғояҳо хизмат намуда, тамошобинро ба дарки амиқи масъалаҳои зиндагӣ, ахлоқ, муҳаббат, масъулият ва худшиносӣ даъват мекунад. Аз ҳамин ҷиҳат, Театри давлатии ҷавонон на танҳо як муассисаи фароғатӣ, балки мактаби воқеии тарбияи маънавӣ ба ҳисоб меравад.

Соли 1978 ба хотири қадршиносии хизматҳои бузурги яке аз чеҳраҳои барҷастаи санъати тоҷик, театр номи Маҳмудҷон Воҳидовро гирифт. Ин иқдом рамзи эҳтироми амиқ ба шахсияте буд, ки бо истеъдоди нотакрор, фарҳанги баланди сухан ва маҳорати фавқулодаи ҳунармандӣ дар таърихи театри тоҷик ҷойгоҳи вижа дорад. Мавриди зикр аст, ки Маҳмудҷон Воҳидов дар офаридани намодҳои драмавӣ, фалсафӣ ва иҷтимоӣ маҳорати хос дошт. Қаҳрамонони офаридаи ӯ на танҳо симоҳои саҳнавӣ, балки ифодаи тақдири инсон, дард, умед, мубориза ва ормонҳои ҷомеа буданд. Ӯ суханро ҳамчун воситаи асосӣ барои таъсир ба шуури тамошобин истифода мебурд. Бо дарназардошти нутқи нотакрор, метавон ӯро  яке аз поягузорони фарҳанги баланди суханварӣ дар театри тоҷик номид.

Мактаби эҷодии М. Воҳидов на танҳо дар иҷрои нақш, балки дар ахлоқи касбӣ, эҳтиром ба саҳна ва тамошобин таҷассум меёфт.

Ин театр ҳамчун макони парвариши истеъдодҳои ҷавон, тарбияи ҳунармандони оянда ва рушди забону фарҳанги саҳнавӣ хизмат мекунад. Дар саҳнаи театр асарҳои классикӣ ва муосири тоҷик ва ҷаҳонӣ ба намоиш гузошта шуда, масъалаҳои муҳимми иҷтимоӣ ва ахлоқии замон матраҳ мегарданд.

Бинои Театри давлатии ҷавонон яке аз намунаҳои ҷолиби меъмории амалгароёна (функсионализм) ба ҳисоб меравад. Ин услуб пеш аз ҳама, ба мақсаднокӣ, содагӣ ва мувофиқати фазо бо вазифаи театр такя мекунад.

Яке аз унсурҳои ҷолиби меъмории бино чор муҷассамаи рамзӣ мебошад, ки дар болои даромадгоҳи асосӣ ҷойгир шудаанд. Гарчанде ин муҷассамаҳо симои шахсияти мушаххасро инъикос намекунанд, вале тавассути шакл ва аломатҳои худ мафҳумҳои зебоӣ, эҳсос, бадеият, мусиқӣ ва шодиро таҷассум менамоянд. Ин рамзҳо моҳияти театрро ҳамчун макони ҳамгироии жанрҳо ва намудҳои гуногуни санъат нишон медиҳанд.

Муҷассамаҳо аз як ҷониб вазифаи ороишии биноро иҷро намуда, аз ҷониби дигар, пеш аз ворид шудан ба фазои театрӣ тамошобинро ба олами ҳунар, эҳсос ва тафаккур омода месозанд. Ин унсурҳои рамзӣ гувоҳи онанд, ки театр на танҳо ҷойи намоиш, балки фазои маънавӣ ва фарҳангист.

Ҳамин тариқ, театр ҳамчун оинаи ҷомеа масъалаҳои муҳимми рӯзро инъикос намуда, тамошобинро ба андеша ва худогоҳӣ даъват мекунад. Нақши Маҳмудҷон Воҳидов дар таърихи ин театр ҳамчун рамзи ҳунари асил, садоқат ба саҳна ва эҳтиром ба тамошобин ҷовидона боқӣ мемонад.